news agent

هدف ترور ، وزیر علوم بود

صفارهرندی در جواب شعار "ننگ ما، وزیر ارشاد ما" گفت:"بله درست است وزیر ارشاد شما باعث ننگتان است او که هم‌اکنون چند زن گرفته از دست اقوام خانم‌هایش به خارج از ایران پناه برده است."

نکته: هرچه می کشیم از دست این خبر نگاران است حالا باز هم بگویید خبرنگار قشر زحمت کش و سختی کش با شغل پر درد سر و خطر ناک.  بعدشم هی سالی یه بار به یک خبر نگار در به در کشته شده جایزه صلح نوبل بدهید. خب که چی؟ مثلابیچاره؟ اما من یکی که این حرف ها توی کتم نمی رود. حالا چرا ؟ بخاطر اینکه اگر این  منتظر الزیدی خبرنگار نبود و انداختن لنگه کفش بسوی بوش را ابداع نمی کرد مردم ما چه می کردند؟ مثلا همین دانشجویانی که بجای درس خواندن یک کار لوس یاد گرفتند و هر کس و ناکسی که وارد دانشگاه می شود و می خواهد برای آنان از فضایل دولت نهم و دهم حرف بزند را با لنگه کفش بدرقه می کنند. البته این عمل زشت منتظرالزیدی را تمام خبر گزاریهای دنیا و حتی خود عراقی ها هم تایید نکردند. گرچه آقای بوش پس از پرتاب کفش گفت که این نشانه دمکراسی است اما به نظر من هرچه که بود آنقدر زیدی را زدند تا دیگر از این کارهای زشت یاد ایرانی ها ندهد خصوصا دانشجویانی که کارشان نو آوری نیست و هی تقلید می کنند. که البته فرهنگ تقلید یک چیز ریشه ای در کشور ماست  و حالا ما در اینجا به مشکلات ریشه ای فرهنگ مان کاری نداریم. این قصه سری دراز دارد. تنها چیزی که مهم تر از آنست جواب خوب و به جای آقای صفار هرندی بود که از ریز و پیز زندگی وزرای ارشاد باخبر است. دمش گرم. من که خیلی دلم می خواهد یک دل سیر بنشینم و با ایشان پشت سر زندگی وزیر وزرا حرف بزنیم و ببینم کی چند تا زن گرفته و چه جوری فرار کرده و حالا کی داره نفقه این زنهارو میده و این زنها چرا مهرشان را به اجرا نگذاشتند؟ و از هر کدام چند تا بچه داره و آدرس خونشون کجاست و اصلا... راستی آقای صفار خیلی دلم می خواهد بدانم این وزیری که گفتید اسمش چی بود؟

ضرب و شتم شدید یک خبر نگار به خاطر عکاسی از پارچه نوشته‌های تبریک به استاندار

سایت عصرایران نوشت:

ماجرا از آنجا اغاز شد که یکی از خبرنگاران ارومیه ای با تلفن همراهش مشغول عکسبرداری از ده ها پارچه نوشته تبریک برای استاندار جدید آذربایجان غربی بود که ناگهان مأموران مستقر در استانداری به سمت وی رفته و پس از مشاجره لفظی او را به شدت مورد ضرب و شتم قرار دادند.

ماموران به کتک زدن وی در پیاده روی مقابل استانداری بسنده نکرده و با کشاندن این خبرنگار به داخل محوطه استانداری ، به ضرب و شتم جمعی وی ادامه دادند.

ماموران انتظامی مستقر در استانداری در حالی این روزنامه نگار را به شدت مورد ضرب و شتم قرار دارند که هیچ تابلوی "عکسبرداری ممنوع"ی در مقابل ساختمان استانداری وجود ندارد و نمای بیرونی ساختمان نیز در معرض دید هزاران عابری قرار دارد که هر روز از مقابل استانداری در رفت و آمد هستند. احمد نقی زاده که در این حادثه به شدن مصدوم شده ،روزنامه نگار، وبلاگ نویس و از کارکنان سابق روابط استانداری است که در انتخابات گذشته سخنگوی ستاد انتخاباتی محسن رضایی در آذربایجان غربی بود.

این خبرنگار پس از این ماجرا از ماموران خاطی به دادگاه شکایت کرد و جالب آنکه خود به ایجاد بلوا، آشوب و اغتشاش متهم شد و البته تبرئه گردید!

بعد از این ماجرا ، پارچه نوشته های مقابل استانداری جمع آوری شدند.

نکته: اصلا چه معنی دارد آدم از مقابل استانداری یک شهر رد بشود. (خب این همه جاهای دیدنی.) خصوصا اینکه آن آدم یک بی سر و پای بیکار به نام خبرنگار یا یک چیزی توی این مایه ها باشد. و دیگر اینکه این خبرنگار چشمهایش آنقدر ضعیف باشد که تابلوی عکس برداری ممنوع را هم نبیند. به نظر من که فقط آدم های بیکار می روند و از پارچه های تبریک برای استاندار عکس می گیرند و گرنه این همه دار و درخت و گل و گیاه زیبا و قشنگ چرا نمی روند از اینها عکس بگیرند؟ خب البته باید بابت این مسئله کتک هم خورد. چشم خبر نگار کور، می خواست نرود از مقابل استانداری رد بشود و تازه عکس بی معنی هم بگیرد. و باز هم چه معنی دارد که یک خبر نگار در ستاد انتخاباتی و چند جای دیگر هم فعالیت کند، مگر اینکه همانطور که گفتم آدم خیلی بیکاری باشد و از بیکاری چندین شغل بی ربط هم داشته باشد. حالا ببینید، همه این ها باعث می شود که به آدم بگویند اغتشاش گر یعنی آدمی که از نظر کاری کمی مغشوش به نظر می رسد، تازه با این اوصاف بیاید و از ماموران خدمت گزار شکایت هم بکند، این یعنی چی؟ (آش نخورده و دهن سوخته!) البته این ضرب المثل هیچ ربطی به این ماجرا ندارد همین طوری یه چیزی به ذهنم رسید گفتم، شما هم جدی نگیرید.